Vatnið hjá henni Margrethe, konunni minni, fór að leka á laugardagsmorgun. Eftir það gengu hlutirnir mjög hægt fyrir sig. Eftir miklar þjáningar konunnar fæddist sonur okkar þriðjudaginn 13. maí, rétt fyrir klukkan eitt eftir hádegi.

Þótt hann sé almennt álitinn stór, þykir mér hann vera ósköp lítill. Hann byrjaði ekki að borða almeinilega fyrr en í gær, en nú stendur hann sig vel. Síðustu nótt svaf hann líka næstum alla nóttina.

Á morgun er 17. maí, þjóðhátíðardagurinn, þannig að hann kom rétt í tæka tíð.