Jæja, þá er runninn upp páskadagur. Ég og Margrethe höfum verið heima í Osló til þessa og haft það mjög gott. Einar, vinur okkar, kom í heimsókn á skírdag og við snæddum saman páskalamb.

Föstudaginn langa vöknuðum við upp við nýfallinn snjó. Hingað til hefur verið mjög hlýtt í vetur og nú eru laufin farin að springa út á trjánum. Vonandi hefur þessi skyndilega snjókoma ekki vond áhrif á vorið. Sumstaðar í Suður-Noregi snjóaði nærri því hálfum meter þessa einu nótt, þannig að þetta kom mjög á óvart.

Í dag fórum við í guðsþjónustu í kristniboðssalnum niðri í bæ. Ég gleymi því stundum, en kristniboðssalurinn er fyrst og fremst söfnuður nemenda og annara sem búa bara stuttan tíma í Osló. Þessvegna er fremur fámennt um jól, páska og aðrar stórhátíðir, þegar nemendur fara heim. Samkoman í dag var engin undantekning og var salurinn ekki einu sinni hálfur.

Nú bráðum ætlum við að borða páskakvöldverð (hreindýr) og svo förum við í heimsókn til mágkonu minnar, þar sem boðið verður upp á kaffi og köku. Þetta er bara næstum því eins og á jólunum.

--

Páskarnir ættu að sjálfsögðu að vera stærsta hátíð okkar kristinna manna. Samt sem áður fellur innihald þeirra oftar í gleymsku en innihald jólanna. Við meigum ekki gleyma því að páskum fyrir tæplega 2000 árum síðan dó Jesús Kristur á krossinum og tók á sig öll okkar illskuverk, mistök og ranglæti. Hans vegna getum við hlakkað til en stærri hátíðar á himnum. [Sjá áfram: Um frelsarann]