Það er svo yndislegt að hafa þessa von. Von um að lifa jafnvel þótt ég deyji. Ég veit að ég mun enda líf mitt á jörðu á því að fara til himins. Ég mun ekki fara neitt annað, það er staðreynd. Þetta veit ég, vegna þess að Jesús Kristur hefur lofað því. Ég hef allt mitt líf unnið mér til vistar í helvíti, en vegna þess að Guð elskar mig þrátt fyrir allt, þá hefur hann sjálfur tekið á sig mína refsingu. Hann fór til helvítis fyrir mig, og hann sigraði helvíti og reis aftur upp frá dauðum hinn þriðja dag.

En þetta veldur mér einnig áhyggjum. Fleiri og fleiri af mínum löndum og mínum vinum gleyma þessu og leita annað. Þeir reyna að frelsa sig sjálfir, vera nógu góðir fyrir himnaríki. Jafnvel þótt að innst inni viti þeir svo vel að það er alls ekki hægt. Enginn getur verið nógu góður. Allir hugsa fyrst og fremst um sjálfan sig, og elska sig meira en nokkurn annan. Ég veit ekki hvort að ég þekki nokkurn sem ekki myndi frekar kaupa sér farsíma, en að bjarga lífi deyjandi barns í hinum þriðja heimi. Hvernig getur maður horft á fréttir dagsins og lifað lífinu eins og maður gerir, og samt sem áður haldið því fram að maður sé nokkuð góður. Samt haldið því fram að maður verðskuldi vistina í himnaríki.

Nei, það er ekki hægt. Einungis sá sem treystir loforði Krists, um að hann skuli taka refsinguna á sig, getur nokkurn tímann komist inn í himnaríki. Jesus sagði: Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið. Enginn kemur til föðurins, nema fyrir mig. Jóhannes 14:6

Treystu loforði Krists. Hann mun taka á sig þína refsingu og gefa þér eilíft líf í himnaríki.