Upprunalega átti ég bara að fara í stutta ferð, jafnvel dagsferð, til þess að taka þátt í sunnudagaskólanámskeiði. Svona námskeið er haldið hvert ár á norðurlöndum og við skiptumst á að halda það. (Næsta haust verður það hér í Osló) Mér fannst auðvitað tilvalið að vera aðeins lengur þegar ég hafði tækifærið og bað um að flugferðin yrði flutt einn dag fram. Svo keypti ég ferjuferð til baka einum degi seinna.

Á föstudagsmorgun komum við til Kasstrúpp. Við skoðuðum allt þetta vinsæla í miðbænum. Þ.e.a.s allt annað en eiturlyfjahverfið kristíaníu. Ég skil nú ekki alveg af hverju það er svona vinsælt. Það er hvort sem er fulllt af dópistum út um allt. Annars fannst mér gaman að koma í Jónshús, skoða ráðhústorgið og jafnvel að sjá litlu hafmeyjuna. En það langmikilfenglegasta var Friðrikskirkja, eða Marmarakirkjan eins og hún einnig kallast:

Ég ákvað að skella einnig þesssari mynd með. Það er ekki hægt að kvarta undan kímnigáfu dananna. Það sem stendur undir skiltinu er bein anstaða þess sem skiltið táknar:

Svona til að segja aðeins frá Markúsi, þá vex hann og dafnar. Hann er orðinn næstum því 12 cm lengri en þegar hann fæddist og rúmum tveimur kílóum þyngri. Honum gengur vel að æfa vöðvana og ná stjórn á útlimunum. Hann er farinn að grípa hluti og hrista þá til. Hann blaðrar mikið þótt svo að enginn skilji hann. Og svo hlær hann líka stundum. Það er nú gaman.