Loksins er sökudólgurinn fyrir "fjárhagskreppunni" svokölluðu fundinn. Það voru útrásarvíkingarnir í bönkunum. Og þó.. Kannski var það seðlabankastjórinn. Nei, ekki var það hann. Það var forsætisráðherra Bretlands. Íslenska ríkið ætti að fara í mál við hann og fá hann til að borga brúsann. Svo getum við ort níð um hann.... eða?

Fyrir löngu skrifaði ég innlegg í netdagbókina um lélegan fréttaflutning á mbl.is. Oftar en ekki rekst ég á villur bæði í stafsetningu og málfræði. Ástæðan hlýtur eiginlega að vera sú að höfundar fréttana gefa sér ekki tíma til þess að lesa þær yfir áður en þær eru settar á vefinn.

Ég fæ reglulega tölvupóst sem inniheldur alls konar rusl. All frá tilboðum um læknisaðgerðir og lyf að hygmyndum um hvernig hægt er að verða ríkur á stuttum tíma. Ég átti þó ekki von á því að sjá þennan boðskap á minni eigin heimasíðu.

Mér gengur ekki allt of vel að skrifa í bloggið, en mér hefur fundist ertfitt að skrifa undanfarið. Ég hef lengi hugsað að mig langar að koma lífi í síðuna, en ég veit ekki af hverju það reynist svona þvingandi. Kanski losnar um málbeinið bráðlega, ég vona það allavega.

Nú er ég enginn rithöfundur eða sérfræðingur í réttu og góðu máli, en ég reyni þó að gera mitt besta. Ég þekki líka lélegt mál þegar ég sé eða heyri það. Morgunblaðið er eina dagblaðið á Íslandi sem ekki fæst gefins og ætti því að vera í hærri gæðaflokki en hin blöðin. Að minnsta kost ætti maður að geta búist við því að morgunblaðið skrifaði rétt og gott mál í fréttum sínu. Því miður virðist það smám saman að vera orðin liðin tíð.

Þetta reddast nú einhvern veginn segir Íslendingurinn, hristir höfuðið kæruleysislega og brosir út í annað. Norðmaðurinn sem situr hinu meginn við borðið horfir stórum augum á þennan furðulega náunga og spyr með sjálfum sér: Hvað á það eiginlega að þýða? Er virkilega hægt að redda málunum? Þarf ég þá ekki að hafa endalausar áhyggjur af öllu mögulegu í lífi mínu?