Hæ, hæ. Nú er orðið langt um liðið síðan ég skrifaði síðustu færslu á síðuna. Jeg biðst afsökunar í því en það hefur verið svolítið erfitt að komast á netið og þar að auki hef ég verið og latur til þess. Nú datt mér í hug að skrifa aðeins um það sem ég hef verið að gera síðustu þrjá daga.

Í gegn um stutta ævi hef ég upplifað föstudaginn langa með ýmsum hætti. Sem barn man ég eftir að föstudagurinn langi var kyrrðardagur. Við gerðum ekkert merkilegt annað en að fara í kirkju eða samkomu. Skólamót KSS var að öllu jöfnu haldið um páskana og þar af leiðandi varði ég deginum í Vatnaskógi á unglingsárum mínum. Einnig þar einkenndist dagurinn af kyrrð, og sumir notuðu tækifærið til bænar og föstu. Á síðastliðnum árum hef ég varið deginum hjá ömmu og afa í svíþjóð. Þau eru ekki trúuð og það hefur sett sinn brag á daginn og páskana í heild. Gjarnan hef ég þá varið deginum utandyra og jafnvel grillað. En dagurinn í dag var að mörgu leyti sérstakur.

Nú höfum við verið tæpa viku í burtu frá Noregi, og tímabært að skrifa eitthvað á þessa vefsíðu. Mér datt það snjallræði í hug að ég get skrifað blogfærslurnar á fartölvunni minni og svo fært þær yfir á vefinn þegar ég kemst á netkaffi.