Það lítur út fyrir að ég hafi fengið í mig þessa leiðindaveiru þegar ég var á Íslandi, því um leið og ég kom heim veiktist ég, trúlega með svínaflensu. Nú er hún nú farin að hjaðna vel og sem betur fer hefur hvorki konan né krakkinn smitast. Þá má svo sem sjá þetta frá björtu hliðinni: ég hef fengið nokkra auka daga í frí. Á hinn bóginn er ég nú eiginlega orðinn leiður á að hanga einn heima.

Loksins er sökudólgurinn fyrir "fjárhagskreppunni" svokölluðu fundinn. Það voru útrásarvíkingarnir í bönkunum. Og þó.. Kannski var það seðlabankastjórinn. Nei, ekki var það hann. Það var forsætisráðherra Bretlands. Íslenska ríkið ætti að fara í mál við hann og fá hann til að borga brúsann. Svo getum við ort níð um hann.... eða?

Fyrir löngu skrifaði ég innlegg í netdagbókina um lélegan fréttaflutning á mbl.is. Oftar en ekki rekst ég á villur bæði í stafsetningu og málfræði. Ástæðan hlýtur eiginlega að vera sú að höfundar fréttana gefa sér ekki tíma til þess að lesa þær yfir áður en þær eru settar á vefinn.

Ég fæ reglulega tölvupóst sem inniheldur alls konar rusl. All frá tilboðum um læknisaðgerðir og lyf að hygmyndum um hvernig hægt er að verða ríkur á stuttum tíma. Ég átti þó ekki von á því að sjá þennan boðskap á minni eigin heimasíðu.

Mér gengur ekki allt of vel að skrifa í bloggið, en mér hefur fundist ertfitt að skrifa undanfarið. Ég hef lengi hugsað að mig langar að koma lífi í síðuna, en ég veit ekki af hverju það reynist svona þvingandi. Kanski losnar um málbeinið bráðlega, ég vona það allavega.

Nú er ég enginn rithöfundur eða sérfræðingur í réttu og góðu máli, en ég reyni þó að gera mitt besta. Ég þekki líka lélegt mál þegar ég sé eða heyri það. Morgunblaðið er eina dagblaðið á Íslandi sem ekki fæst gefins og ætti því að vera í hærri gæðaflokki en hin blöðin. Að minnsta kost ætti maður að geta búist við því að morgunblaðið skrifaði rétt og gott mál í fréttum sínu. Því miður virðist það smám saman að vera orðin liðin tíð.

Þetta reddast nú einhvern veginn segir Íslendingurinn, hristir höfuðið kæruleysislega og brosir út í annað. Norðmaðurinn sem situr hinu meginn við borðið horfir stórum augum á þennan furðulega náunga og spyr með sjálfum sér: Hvað á það eiginlega að þýða? Er virkilega hægt að redda málunum? Þarf ég þá ekki að hafa endalausar áhyggjur af öllu mögulegu í lífi mínu?