Jájá, svona getur þetta nú verið, en mér datt í hug að nota tækifærið til að segja aðeins frá því hvernig gengur með Markús. Síðast þegar ég skrifaði um hann var hann enn ekki alveg farinn að ganga. Nú virðist það mjög langt síðan hann nennti nokkuð að skríða og þess í stað hleypur hann um öll gólf, og klifrar í öllu sem han ræður við. Hann getur jafnvel klifrað upp og sest í barnastólinn sinn, og svo klifrað út úr honum aftur. Enn sem komið er hefur hann ekki orðið lofthræddur, en ef hann heldur þessu áfram hlýtur hann bráðum að detta og meiða sig þannig að hann þori ekki meir.

Leikskólinn byrjaði fyrir nokkrum vikum síðan, og hann átti í byrjun nokkuð erfitt með að aðlagast honum. Hann vildi ekki borða neitt á staðnum og í fyrstu vildi hann heldur ekki sofa. Nú virðist þetta hinsvegar vera komið vel á skrið og Markúsi líður mjög vel með öllum hinum krökkunum. Sérstaklega líkar honum að vera úti á lóðinni og leika sér í sandinum. Rennibrautirnar eru líka mjög spennandi. Annars reynum við nú að halda honum heima þegar við getum, enda gott fyrir hann að vera eins mikið með fjölskyldunni eins og hægt er.

Orðin standa ennþá svolítið á sér, en nú finnst okkur við allavega heyra mamma og pabbi (og reyndar líka Sakki). Svo eru nokkur sem hann hefur kunnað lengur, eins og Takk, Hade (Bless), Nei og Já. Einhverra hluta egna er hann líka byrjaður að telja upp fyrstu stafina í stafrófinu. Hugsanlega hefur hann lært það í leikskólanum.

Markús er líka svolítill söngfugl og tekur lagið nokkuð reglulega. Yfirleitt er þetta eitthvað frumsamið og það er mjög sjaldan að við getum greint lög sem við þekkjum til. Það er bara borðsöngurinn okkar "O du som metter liten fugl" og lagið "Bæ, bæ hvite lam" sem við getum greint. Hið síðarnefnda hefur hann líklegast lært á leikskólanum, þótt svo að við stundum syngjum það heima líka.