Mig langar að lokum að segja ykkur stutta dæmisögu sem útskýrir að hluta til hvað það var sem Jesús Gerði á Krossinum

Einu sinni fyrir löngu var þorp þar sem allir bæjarbúar lifðu í sátt og samlyndi. Bæjarbúarnir voru allir þeirrar skoðunar að bæjarfriðurinn var einni einfaldri reglu að þakka. Reglan var að allir áttu að virða foreldra sína framar öllu. Kannski var það rétt, því í langan, langan tíma var alríkjandi friður í bænum.

En einn góðan dag uppgötvaði einn bæjarbúi að eina kind vantaði um morguninn þegar hann vaknaði. Eftir að hafa skoðað svæðið var hann viss um að um þjófnað væri að ræða. Hann fór beint til bæjarstjórans og sagði frá. Bæjarstjórinn varð afar leiður að heyra þetta. Hvers vegna þurfti þetta endilega að gerast þegar hann var bæjarstjóri? Hvað átti hann nú að gera? Eftir svolitla umhugsun kom honum ráð í hug. Hann kallaði bæjarbúa saman og sagði frá því sem gerst hafði. "Ef þjófurinn gefur sig fram, skulum við ganga frá þessu hér og nú, og engum verður refsað" sagði hann. En enginn gaf sig fram. Bæjarstjóranum sárnaði enn meir og sagði að þá sæi hann sér engann annan kost en að þjófnum yrði refsað  með 10 vandarhöggum þegar hann fyndist.

Dagarnir liðu og ekkert bólaði á þjófnum. Enn fleiri dagar liðu og fólk fór að gleyma að nokkuð hefði gerst. En þjófurinn hafði þó ekki hætt að stela. Þegar kaupmaðurinn í bænum gerði talningu á vörum sínum, tók hann eftir því að margar vörur vantaði í hillurnar. Þjófurinn hafði örugglega komið oft, án þess að nokkur tæki eftir því. Bæjarstjórinn brást aftur við með því að gefa þjófnum möguleika á að gefa sig fram, en þegar hann ekki gerði það, sá hann sér ekki annan möguleika en að hækka refsinguna í 20 vandarhögg.

Næstu dagana hurfu hlutir víðsvegar um bæinn, og refsingin hækkaði hægt og rólega í 25, 30 og loks 40 vandarhögg. Allir vissu að 40 vandarhögg gátu auðveldlega orðið hraustum manni að bana, hvað þá ef um var að ræða ungling. Ekki var hægt að segja annað en að slæm stemming var komin meðal bæjarbúanna og allir grunuðu hvorn annan.

En svo gerðist það einn morgunn að bæjarstjórinn vaknaði upp við að mikill múgur hafði safnast saman fyrir utan húsið hans. Hann áttaði sig fjótt á því hvað hafði gerst. Einhver hafði staðið þjófinn að verki, og nú vildu bæjarbúar leiða hann fram fyrir bæjarstjórann til þess að hann refsaði honum. Bæjarstjórinn klæddi sig í skyndi og hljóp að dyrunum. Hann var vissulega forvitinn að sjá hver þjófurinn var. Kannski var það einhver unglinganna. Eða ef til vill einhver af fátæklingunum. Han opnaði dyrnar og leit út. Svo þagði hann alllengi áður en han gaf tilskipun um að færa þjófinn út á torgið og kalla til böðulinn. Svo lokaði hann dyrunum og tók um höfðu sér. Þjófurinn var enginn annar en móðir hans.

Tíminn leið og fólkið safnaðist saman á torginu. Margir ræddu sín á milli hvað bæjarstjórinn myndi gera. Sama hvað hann gerði var hann í vondri stöðu. Annars vegar þótti honum afar vænt um móður sína, og þar að auki varð hann að fylgja lögum bæjarins og virða foreldra sína. En á hinn bóginn hafði hann sett reglu um hvernig átti að refsa þjófinum. Hann gat ekki heldur vikið frá því.

Um hádegi kom bæjarstjórinn út á torgið. Hann hafði með sér blaðsnepil þar sem nafn móðurinnar stóð og hver refsingin var. Skjalið var undirritað af honum sjálfum. Hann færði skjalið böðlinum og lét binda móður sína við stólpa. Því næst gaf hann böðlinum merki um að hefja refsinguna. Böðullinn lét ekki bíða eftir sér. Hann valdi langa svipu, tók sér stöðu og sveiflaði svipunni aftur á bak. Þegar hann ætlaði sveifla svipunni fram, hrópaði bæjarstjórinn á hann og bað hann að bíða. Því næst gekk hann fram til móður sinnar, tók af sér skyrtuna og beygði sig yfir hana. Svo gaf hann böðlinum merki um að halda áfram. Í stað þess að móðirin þurfti að þola refsinguna fyrir það sem hún hafði gert, lentu öll höggin á bæjarstjóranum. Hann tók refsinguna hennar, alveg eins og Kristur tók okkar refsingu.

Jesús Kristur, hinn dáni og upprisni, lifir í dag og býður þér fyrirgefningu fyrir hið illa í þínu lífi. Þetta er þinn eini möguleiki á að komast inn í himnaríki. Biddu bæn til Krists þar sem þú játar að einnig þú lifir í sjálfselsku og illsku. Biddu hann um að fyrirgefa þér og opna leiðina inn í himininn.

Hér er kafli úr biblíunni, nánar tiltekiðu úr Jesajabók 52:13-53:13. Kaflinn fjallar um krossfestingu Krists, og er skrifaður meira en fimm hundruð árum fyrr.

Sjá, þjónn minn mun giftusamur verða, hann mun verða mikill og veglegur og mjög hátt upp hafinn. Eins og margir urðu agndofa af skelfingu yfir honum - svo afskræmd var ásýnd hans framar en nokkurs manns og mynd hans framar en nokkurs af mannanna sonum - eins mun hann vekja undrun margra þjóða, og konungar munu afturlykja munni sínum fyrir honum. Því að þeir munu sjá það, sem þeim hefir aldrei verið frá sagt, og verða þess áskynja, er þeir hafa aldrei heyrt.

53 Hver trúði því, sem oss var boðað, og hverjum varð armleggur Drottins opinber? Hann rann upp eins og viðarteinungur fyrir augliti hans og sem rótarkvistur úr þurri jörð. Hann var hvorki fagur né glæsilegur, svo að oss gæfi á að líta, né álitlegur, svo að oss fyndist til um hann. Hann var fyrirlitinn, og menn forðuðust hann, harmkvælamaður og kunnugur þjáningum, líkur manni, er menn byrgja fyrir andlit sín, fyrirlitinn og vér mátum hann einskis. En vorar þjáningar voru það, sem hann bar, og vor harmkvæli, er hann á sig lagði. Vér álitum hann refsaðan, sleginn af Guði og lítillættan,  en hann var særður vegna vorra synda og kraminn vegna vorra misgjörða. Hegningin, sem vér höfðum til unnið, kom niður á honum, og fyrir hans benjar urðum vér heilbrigðir.  Vér fórum allir villir vega sem sauðir, stefndum hver sína leið, en Drottinn lét misgjörð vor allra koma niður á honum.  Hann var hrjáður, en hann lítillætti sig og lauk eigi upp munni sínum. Eins og lamb, sem leitt er til slátrunar, og eins og sauður þegir fyrir þeim, er klippa hann, lauk hann eigi upp munni sínum.  Með þrenging og dómi var hann burt numinn, og hver af samtíðarmönnum hans hugsaði um það? Hann var hrifinn burt af landi lifenda, fyrir sakir syndar míns lýðs var hann lostinn til dauða.  Og menn bjuggu honum gröf meðal illræðismanna, legstað með ríkum, þótt hann hefði eigi ranglæti framið og svik væru ekki í munni hans.  En Drottni þóknaðist að kremja hann með harmkvælum: Þar sem hann fórnaði sjálfum sér í sektarfórn, skyldi hann fá að líta afsprengi og lifa langa ævi og áformi Drottins fyrir hans hönd framgengt verða. Vegna þeirra hörmunga, er sál hans þoldi, mun hann sjá ljós og seðjast. Þá menn læra að þekkja hann, mun hann, hinn réttláti, þjónn minn, gjöra marga réttláta, og hann mun bera misgjörðir þeirra. Fyrir því gef ég honum hina mörgu að hlutskipti, og hann mun öðlast hina voldugu að herfangi, fyrir það, að hann gaf líf sitt í dauðann og var með illræðismönnum talinn. En hann bar syndir margra og bað fyrir illræðismönnum.